Voor het eerst weekendje weg met de kids

Weekendje weg

Ik schrijf dit blog op de piste in Willingen. De kinderen zitten in de gondel op weg naar boven om weer naar beneden te skiën. En ik zit in Einkehr Schwuug, een Ski- en Rodelhutte. Ik heb een fantastisch uitzicht op de berg en de gondels. We zijn vanochtend met z’n drieën op de piste begonnen, maar ik heb zo’n hoogtevrees. De gondels gaan tot bovenaan, gelukkig is er ook een band waar je op kunt gaan staan, die tot halverwege de piste gaat waar het niet zo stijl is.

Met de auto naar Willingen

Vrijdag rond twaalf uur zijn we weggereden voor ons eerste weekendje weg sinds de diagnose vorig jaar. Een zomervakantie zat er niet in helaas. De arts vond het niet verstandig. Ik stond toen wel op het punt om toch te gaan, omdat de kinderen het zo verdienden. Maar dr. Toetha uit het AVL vond het verstandiger om niet te gaan. Schoorvoetend heb ik me daar toen maar aan overgegeven. Merel ging natuurlijk wel met d’r pap op vakantie. Maar Lars die niet naar zijn vader gaat, is de hele zomer thuisgebleven. Gelukkig hadden we een zonovergoten zomer in Nederland en zijn we regelmatig aan zee geweest.

Advertentie

Via WeFlyCheap kreeg ik een appje over een skivakantie, ik klikte er eens op. En weldra werd ik gegrepen door de mooie witte plaatjes en het was niet eens zo ver weg! Heel stiekem keek ik wanneer het weer schoolvakantie was en of dat zou lukken met het herstellen van de operatie. In een opwelling en zonder na te denken boekte ik de skivakantie. Lekker luxe in een hotel met halfpension, inclusief skipassen. Ik kon het niet voor me houden en vertelde het aan de kinderen, ze waren door het dolle heen! In al die jaren hadden ze nog nooit samen geskied.

Tien jaar geleden

Het was voor mij tien jaar geleden dat ik geoefend had in een skihal. Toen lukte het me aardig, maar of ik het nog zou kunnen? Lars en Merel kunnen beiden goed skiën, daar hoefde ik me geen zorgen over te maken. Aangekomen in Willingen brachten we onze bagage naar de hotelkamer en konden we meteen aanschuiven voor het diner. Ik vind het altijd leuk om een nieuw verblijf te onderzoeken. Het was een prachtig groot hotel met een mooi zwembad, sauna’s en een speelhal.

De volgende dag

Vanaf zeven uur konden we ontbijten. We hadden natuurlijk nog geen ski’s en skischoenen en ook de pas moesten we nog regelen met onze vouchers. Er stond een behulpzame man in het hotel die ons met zijn busje naar de skipiste bracht. Het was twee keer de straat om. Schoenen passen bij de skischool en ook stokken, ski’s en pass regelen. En toen dat gebeurd was kon ons avontuur beginnen. Wat genoot ik van de kinds en ons weekendje weg!

Knikkende knieën

Samen met Lars en Merel nam ik de gondel naar boven om naar beneden te skiën. Ik merkte het al in de gondel, die hoogte! Ik was even vergeten dat ik ook in de Efteling in bepaalde attracties last heb van hoogtevrees. Eenmaal boven met een prachtig uitzicht en die diepte had ik er weer last van, de moed zakte in mijn schoenen. De kinderen coachte mij en deden het voor, bochtje naar links, bochtje naar rechts. Het zag er zo soepeltjes uit! Ik werd helemaal duizelig van de hoogte. Ik had natuurlijk veel beter eerst halverwege kunnen beginnen in plaats van helemaal boven. Ik besloot mijn ski’s uit te doen en een stukje naar beneden te lopen en het alsnog te proberen. Dat ging beter.

Geweldig om te zien

In alle jaren had ik de kinderen nog nooit live zien skiën. Ik ben meer een zomermens dan een wintermens. En ja, wintervakanties zijn duur. Voorheen maakte ik dan liever de keus om goed op vakantie te gaan in de zomer. Maar de kinderen hadden het mij al zo vaak gevraagd. Wat een geweldig avontuur en wat kunnen ze goed skiën. Mijn conditie is na de chemo behoorlijk achteruitgegaan. Zelfs met een halve piste kom ik buiten adem beneden aan. De gondel gaat net zo snel als de loopband. Als ik dan halverwege aankom zijn de kids al boven en zie ik ze zo naar beneden komen. Daar alleen al geniet ik zo van.

Appeltaart, cheesecake en latte macchiato

Er zit een geweldig leuk tentje aan de piste waar we elke ochtend een stop maken om appeltaart of cheesecake met wat te drinken te nemen. Inmiddels is het de derde dag en heb ik mijn angst een klein beetje overwonnen. Ik ben toch al vijf keer van de hoge berg afgegaan, maar wel met ski’s losmaken en dan naar beneden lopen. Meestal neem ik de korte baantjes, ook leuk! Ik houd het een paar uur vol, dan moet ik echt stoppen. De kinderen gaan dan samen lekker verder. En halverwege de middag gaan we terug naar het hotel om in de sauna te gaan en in het zwembad. Gisteren heb ik Lars nog een uur naar een zwarte piste gebracht met verwarmde gondels! En dat voor Willingse begrippen! ‘Super vet’, aldus Lars.

‘Mam, je moet toch voordat we naar huis gaan van die piste zijn af geskied’, aldus Lars

We namen weer eens de gondel naar boven en Lars sprak me bemoedigend toe. Gelijk had hij natuurlijk. Toen we boven aankwamen echode zijn woorden nog na. Verdomme nog aan toe, het moest me toch lukken. Vanuit de gondel stond ik op, ik had vaart en begon met skiën. Ik keek alleen naar mijn ski’s en niet de diepte in. En… daar ging ik eindelijk. Lars skiede achter me en riep allemaal positieve dingen naar me. Ook Merel skiede achter me aan. “Goed zo mam.” Ik stopte niet en trok mijn ski’s niet meer uit. En wat een vaart had ik. Stiekem had ik er wel lol in. Wat een overwinning! Daarna ging ik nog een paar keer. Ik moest van ver komen met mijn angst en zonder de kinderen was het me niet gelukt! Wat een fantastisch dagen hebben we gehad. Het was een heerlijk lang weekendje weg!

Cart
  • No products in the cart.